Migracje w Polsce
Migracje wewnętrzne to zjawisko ruchliwości społecznej, polegającej na przenoszeniu się z jednej miejscowości do drugiej w ramach terytorium danego kraju. Zjawiskiem istotnie wpływającym na strukturę ludności w powojennej Polsce były masowe ruchy migracyjne ze wsi do miast, głownie do wielkich aglomeracji miejsko - przemysłowych, szczególnie nasilone w okresach wielkich inwestycji przemysłowych. W latach 1989 - 2002 najwięcej osób przemieściło się z miasta do miasta najmniej zaś ze wsi na wieś. Ogółem Polacy częściej migrowali do miast niż na wieś. Częściej migrowali mieszkańcy północnej i centralnej Polski niż osoby z południa kraju. Prawie 3/4 migracji stanowiły przeprowadzki w ramach tego samego województwa. Po II wojnie światowej w Polsce były 703 miasta, ich ludność wynosiła około 1/3 ogółu ludności Polski. Przez pierwsze 10 lat liczba ludności nie zmieniała się pomimo powstawania nowych ośrodków miejskich. Spowodowane było to tym, że jednocześnie wiele z nich utraciło prawa miejskie.